Dromen, durven doen

Nagels lakken, opruimen, heen en weer lopen. Ik werd helemaal gek van mezelf afgelopen zondag. Ik kon geen zinnig gesprek voeren en op de film die Ton van me maakte zie ik een klein meisje dat haar verhaal vertelt.  

Die zondag fietste ik samen met 26 anderen, 3 uur in de sportschool TrainMore in Diemen. Een spinningmarathon voor het goede doel. Ons goede doel, het Pennywhistleproject. Nee, de zenuwen hadden niets te maken met het vertellen van mijn verhaal bij de start. En zeker niet met het spinnen. Het voelde als het bereiken van een nieuwe mijlpaal. Want het spinnen in mijn eigen sportschool had alles te maken met het laten zien van mezelf. Aan mensen die me kennen als een van de sporters. En nu als iemand die haar verhaal, haar droom deelt met hen. Want met amper 3weken te gaan begon het avontuur, de droom, het prachtige vertellen over geluk wel erg dichtbij te komen. En vandaag in de trein, sprak ik met Marieke van Dam hierover. Over het feit dat ik me ineens bang voelde. Bang voor de droom die nu op het punt staat open te barsten en geleefd kan worden. Groot dromen en praten over een droom is een stap, maar het daadwerkelijk leven daarvan, het doen, het lef hebben om er echt voor te gaan staan is van geheel ander kaliber. 
Dromen gaan over dingen in de toekomst. Durven over iets wat je doet in het heden. En doen is het samensmelten en ervaren ervan. 
Want met alleen een ticket, camera, project- en communicatieplan en verschillende subsidieaanvragen kom ik er niet. Het is tijd dat ik ga. Dat ik kan ervaren wat het is. 
Ga en geniet staat er op mijn deur. Ik heb nog niet eerder beseft hoe waar dat is.